അകലാതെ അകലുന്ന നേരം

 അകന്നിട്ടും പൂർണതയിൽ എത്തുവാൻ എന്തൊക്കെ ചെയ്താൽ സാധിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല പക്ഷെ ഓരോ നിമിഷവും ഓർമ്മകൾ എന്നെ വല്ലാണ്ട് വേട്ടയാടുന്നു, ഇത്ര മാത്രം അകലം തമ്മിൽ ആയോ എന്ന് പോലും തോന്നിപോകുന്നു. അത്രയേറെ വേദനകൾ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി ഒന്ന് വിങ്ങി കരയാൻ പോലും സാധിക്കാതെ ജീവിക്കുകയാണ്.

വേദനകൾ എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാകും എന്നെ പോലെ ആരോടും തുറന്ന് പറയാൻ സാധിക്കാത്ത വേദനകൾ ആക്കിയെടുക്കരുത് കാരണം അത് ഒരിക്കലും ശെരിയാകില്ല. എന്തുണ്ടെലും തുറന്ന് പറയുക, എനിക്ക് തുറന്ന് സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ട് പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയില്ല ആരോട് പറയണം എന്ന്, ആർക്കൊക്കെ ഞാൻ പറയുന്നത് മനസിലാകും എന്നുകൂടെ എനിക്ക് അറിയില്ല.

മറന്നു എന്ന് പുറമെ അഭിനയിച്ചാലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ വരെ പോകേണ്ട എന്നെ ഒന്ന് മനസിലാക്കിയാൽ മതി എന്തുമാത്രം മാറ്റങ്ങൾ എന്നിൽ ഉണ്ടായെന്നു അറിയാൻ. തിരക്കാവാം പക്ഷെ ഇത്രയും തിരക്ക് മനുഷ്യർക്ക് വരില്ലല്ലോ, കാരണം ഒരു സമയത്ത് എല്ലാ തിരക്കുകളും ഒഴിച്ച് വച്ചു നിരന്തരമായിട്ട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാത്തിലും വലിയ തിരക്കുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ, അഥവാ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ഒരു മെസ്സേജ് പോലും അയക്കാൻ സാധിക്കാത്ത തിരക്ക് ഉണ്ടാകില്ല. എന്നിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാത്തത് വേണ്ട എന്നുള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ. ശെരിയാ ഞാൻ മാറി, പക്ഷെ നീ മാറിയത് ആരും അറിയരുത്. കാരണം ഞാൻ മിണ്ടാത്തോണ്ടല്ലേ നീയും മിണ്ടാത്തെ, ഞാൻ വിളിക്കാത്തൊണ്ടല്ലേ നീയും വിളിക്കാതെ, ഞാൻ മെസ്സേജ് ഇടത്തോണ്ടല്ലേ നീയും മെസ്സേജ് ഇടാതെ നിൽക്കുന്നത്. അകലണം എന്നുണ്ടേൽ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞൂടെ, എല്ലാം പഴയ പോലെ ആകണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒന്നും മാറ്റാതെ വക്കുന്നത് എന്തിനാ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തന്നുകൂടെ നിനക്ക്.